Alabildiğince büyük dağların arasından geçiyoruz. En ön koltukta oturuyoruz, bütün yollar, dağlar, çiçekler, böcekler ve trafik levhaları öylesine yanımızdan geçiyor. 12 saat sonraya hiçbir şeyimiz kalmamış olacak. Yolculuk en çok beni kendime getirir. Ve tabii sen yanımda olduğuna göre seni de kendine getirecek. Dokunmak istiyorum sana, şöyle sırtını sıvazlamak. Ama zorunlu olarak alınmış bazı kararlar var ve dokunuşlarımın hepsi görüşmemek üzereye açılan kapılar gibi ve sen de bilinçli ya da bilinçsizce geri çekiyorsun kendini. Omuzlarına doğru yaklaştırıyorum parmak uçlarımı ama omuzların kaçıyor. Ne zamandan beri omuzlar hislere sahip oldular? Bilmiyorum.