GULSUMAKÊ

                                                Landscape with the Fall of Icarus - Pieter Brueghel

                                             
     Oturmuş saçmalıyorum yine (saçmalamayabileceğimi yeni öğrendiğim boşluklardan geliyorum). Bir boşluk ne verebilir ki sana, bana, onlara ve uzaktakilere demeyin!! Bütün boşluklar ve boşluk olmayanlar eli boş göndermez seni. Vardır elbet bir paylaşacakları, bir bildikleri. Hem boşluklar süblümleşiverenlerden bir sürü şey taşır hatta daha da ileriye gidip boşluklar eşittir süblümleşmelerdir deme çılgınlığına kadar geliyorum. Nedir bu süblümleşip süblümleşememe olayı? Çok süblümleştim ve dolandım boşluklarda. Ama nasıl anlatılabilir bir süblümleşme hiç süblümleşmemişe. Bak ne diyecem, bazı anlarda mutluluktan ölmek isteriz bilirsin. Mutluluktan eridiğini, öldüğünü, yok olduğunu düşün. Çok basit göründü, fark ettim. Biraz daha kurcalamak gerekir bu hissi. Lâkîn nasıl, nasıl, nasıl?

    Gidiyorum, geç oldu diyorum ama cevap yok. Kulaklarına üflüyorum -bir garip olursun sen kulaklarına üflenince- sen hafiften kıpırdanıp olduğun yerden devam ediyorsun şekerlemene. Sonra yattığın yerde seni izlemeye başlıyorum.Yüzüne belli belirsiz gölgeler yansıyor. Umrunda değil dünya. Az evvel, bana,limon ağacı gibi kokuyoruz ikimiz de demiştin. Unutmadım. Kim kimi limon ağacına benzetiyor şu soğuk kış günlerinde ama sen, sen işte, bir garipsin. Hem sen kitap okurken ışığı arkana almayı seversin, yoksa o gözleri kısıp kısıp kitap okumaya çalışmak yorar seni. Ve biliyor musun, ben seninle ışığı arkama almayı ve gece vakti perdeye vuran gölgelikleri saatlerce sana dokunmadan izlemeyi öğrendim. Sana dokunmamak diyorum ya, evet sana dokunmamak. Ellerimi ensende, saçında ya da karnında gezdirmemekten bahsediyorum. Herkes dokunmanın felsefesini bilir eğer soracak olursan. Peki ya dokunmamanın?
    Parmaklarım yanaklarında gezinecek olsa, hemen bir hareketlilik başlıyor sende ve bir titreme alıp seni bilmem nerelere götürüyor. Evet, nerelere gittiğini bilmiyorum sevgilim. Unuttun mu, saatlerce yürüyüp yürüyüp, bilerek ya da bilmeyerek yanlış yollara sapmıştık. Ve ben gökyüzünde ayı görünce, zamanın hayli geç olduğunun farkına varmıştım. Saatlerimizi bir iki saat geri alıp yürümeye devam mı etsek diye düşünmüştüm. Çok düşünmüştüm, çok düşündüm, çok düşünüyorum ve çok düşüneceğim.

Dikim binivîsim lê ka bisekin.