Landscape with the Fall of Icarus - Pieter Brueghel

                                             
     Oturmuş saçmalıyorum yine (saçmalamayabileceğimi yeni öğrendiğim boşluklardan geliyorum). Bir boşluk ne verebilir ki sana, bana, onlara ve uzaktakilere demeyin!! Bütün boşluklar ve boşluk olmayanlar eli boş göndermez seni. Vardır elbet bir paylaşacakları, bir bildikleri. Hem boşluklar süblümleşiverenlerden bir sürü şey taşır hatta daha da ileriye gidip boşluklar eşittir süblümleşmelerdir deme çılgınlığına kadar geliyorum. Nedir bu süblümleşip süblümleşememe olayı? Çok süblümleştim ve dolandım boşluklarda. Ama nasıl anlatılabilir bir süblümleşme hiç süblümleşmemişe. Bak ne diyecem, bazı anlarda mutluluktan ölmek isteriz bilirsin. Mutluluktan eridiğini, öldüğünü, yok olduğunu düşün. Çok basit göründü, fark ettim. Biraz daha kurcalamak gerekir bu hissi. Lâkîn nasıl, nasıl, nasıl?