Ne yazacağını bilemiyor insan çoğu zaman, özellikle de ben, hele ki üzgünsem. Nasıl başlamalı? Jim Jarmusch filmleri gibi telaşsız mı yoksa Hitchcock filmleri gibi asıl suçluyu saklayıp başkasını suçlayarak mı? Nizanim, naxwazim bizanim. Lê nikarim birevim jî...

   Getirdiğin çiçeklerin biri hâlâ ilk günkü gibi, diğer birtanesi direniyor ve diğer ikisi öldü. Ölenlerin bir tanesini gömmedim. Ölü ölü hayatın tadını çıkarsın dedim. Diğer ölü mor çiçekleri gömdüm ve yerlerine sarı papatya tohumu ektim. Ölülere bakmak daha kolay arada su veriyorsun bitiyor ama yeni tohumlara bak zor, her gün nemlendirmek gerekiyor toprağı. Ama yeşermeye başladılar, mutluyum. Çocuk bakıyormuş gibi özenle bakıyorum ilerde sarı papatya olacak bir kaç ipincecik otlara. Çiçek yetiştirmek de alışkanlık hatta ritüel gibi. Ben mesela, her sabah kalkıyorum, ne kadar büyümüş diye bakıp toprağına bakıyorum gerekirse perdeyi açıyor ya da çekiyorum. Sonra bunun suyu var, ayvası var narı var ve daha neler neler...

   5 haziran 2017, sıradan bir yaz günü değil. Getirmediğin çiçekler de öldü ya da direniyor ya da en kötüsü öldüler ama gömülmediler.