Di jiyana mirovan de çi hebe, stranên ku guhdarî dikin jî wisa ye. Ev tişt ji bo zarokan jî eynî ye. Ji ber ku zarok jî mirov in. Zarokên 6,8 û 10 salî. Ji şerê Sûriyê reviyana û bi malbata xwe re dikin li Stenbolê bijîn. Du heb stranan dizanin, yek ji van, 

Kobanî îro xemgîn e

ye.

Ji min rîca kirin û min ji wan re strana duyem ji youtube vekir. Di destpêke de ji qatlîama Şengalê hin dîmen xuya dibin û paşê jî stran dest pê dike. Stranê destpêkir û zarokên min jî dest bi gotina stranê dikin. Ferxa 6 salî jî ev strana ku di nav de mirin, kuştin, xwîn, perîşanî û hê gelek tiştên ku tê de jan û êş hene jiber kiribû û digot. Ez eceb mam. Erê li Kurdistana bakur jî rewş eynî bû lê nizanim çima ez pir xemgîn jî bûm. Li derve berf jî dibariya û Meryem bi telikeke havînî hatibû dersê. Min li wan nêrî, xemgîn jî xuya ne dibûn. Wek ku qetek ji jiyana wan be. Lê dilê min ne rehet bû û ketim ser dîtina straneke bişahî. Min dît,

Dil ketime dil ketime

Erê, vê stranê bi rastî jî me piçkî kêfxweş kir û ji bo kêlîkeke jî be me berfa derve ji bîr kir. 

              Gulsuma Demir