Yavaşlık okuyan yavaşlar mı? Ben okudum, yavaşlamadım ama hızlanmadım da. Gözlerimin kapanmak için bana yalvarışlarını duyuyorum, gururum okşanıyor. Yoruldum ve yalnız kalmamak adına gözlerimi de yanımda sürüklüyorum. Herkes korkar yalnız kalmaktan ama bazıları daha çok korkar.
    Kadıköy'deyiz. Hava güzel ve biz geceden kalmaların biralarını içtiği bankta yüzümüz aya dönük muhabbet ediyoruz. Ben ayın hareket ettiğini iddia ediyorum ama sen gidenin ay değil bulutlar olduğunu söylüyorsun. Ama ben, ben işte, yok hâlâ ay gidiyor diye diretiyorum ve sen Ay Gidiyor diye bir şarkı mırıldanıyorsun.
  Kundera '' Canlı varlığın eline geçen her olanak, en az olası olanı bile, varlığı tepeden tırnağa değiştirir.'' diyor. Bir sürü şey daha diyor Kundera ama ben hatırlayamıyorum ve anımsamak için yavaşlıyorum ama sadece yavaşladığımla kalıyorum. Elinde sadece yavaşlığı olan biri ne yapabilir ki? Hiç. Hem benim yavaşlamaktan ödüm kopar. Ölüm ve yaşlılık korkusu ile eşdeğer korkaklıkta. Eşdeğer olabilir mi korkaklıklarımız? Bence hayır ve ben kendimi kandırıyorum. Hiçbir şey hiçbir şey ile eşdeğer olamaz, olmamalı da.