Kaçıracağımızı bile bile nasıl da koşmuştuk metrobüs yollarını, tramvay yollarını. Ama yetişme ihtimalimiz vardı eğer bir dakika önceki tramvayın kapısını açsaydı makinist. Anlamıyorum ki ne acelesi vardı?
  Dinle bak ne diyecem, ben vitrinleri izlerken arkadan senin kahkahayla karışık şaşkınlığını belirten çığlığını duydum. Ne oluyor? diye bakayım derken kendimi senin bedenine sarılmış halde buldum. Güzeldi. Kulaklarım, boynum, ensem seninle doldu ve taştı hatta belim de buna dahil. Hem sana işaret ettiğim sarı ışıklı merdivenleri de unutma. Ben sana bak ne güzel görünüyorlar hem hava da şimdi ısındı biraz derken sen 'anlam yoktur bağlam vardır' deyip aslında gördüğümüz her şeyin biz böyle baktığımız için daha güzel, daha anlamlı ve daha sıcak olduğunu güzel bir ifade ile açıklamıştın.
  Hem, durup durup 'ahh be kadın, ahh be kadın ne çok seviyorum seni bir bilsen' deyişini de hiç unutmayacağım. Öyle beylik, süslü ve şatafatlı laflar da neyin nesi. Hep modern çağın ve insanın varoluşsal sorunları...... bla bla ile biten cümleyi söylemeyeceğim.
  Dur sadede geleyim sevgilim, uzattım yine... Diyeceğim şudur ki; bütün kokumu alıp gittin ve ben kulağımda Çamur ile yoluma devam ettim. Ve senin Çamur'u sevdiğini düşüne düşüne ne yollar yürüdüm bir bilsen...