Min bloga xwe vekir -Madam Quzzilqurt û jehrên wê-, pê li ser bişkoka ‘Yeni Kayıt’ê dikim. Rûpêlekê qasê dilê nizamçik paqij vebû.  Navekî pir xweşik jî ji bo nivîsa xwe dît. Û min wêneyekî têrî xwe otantîk jî bar kir – ev wêne li zikê Kurdistana bêbext hat kişandin-. Û hûn xwînerên min ên zehf hêja, hûn anha de destekî de çayek an jî qehweyek û di destê din de cixareyeke xweş-pêçandî li benda min in. Min qala cixare kir û macerayên min ên li Moskovayê ên li ser kişandina cixare hatin bîra min. Ez, filankes keça filankes, hebe nebe rojê tenê cixareyeke dipêçim û heta êvarê ew cixare di destê min de digerim.  Serê sibê piştî, taştê –(bnr: taşteyên tehmsar ên Moskovayê) divegerim odeya xwe hêdî hêdî dest bi pêçandina cixareya xwe dikim. Qasê kaxiza Ereb nebe jî çarşeva min têrî xwe tenik e. Carna di destê min de dimîne lê divê îtîraf bikim ku êdî xweş dipêçim. Armanca min ya li ser pêçandina cixare ev e ku, çaxê rêveçûnê di destekî min de tûrikê min ê firaxên pêçandina cixare û destê min ê din de cixare, wisa bipêçim û bimeşim. Zanim, armanceke beredayî ye lê hin kes hene û ji armancên beredayî hij dikin, heyra! Welhasil û kelam, min we zêde girt. Divê ez bêm ser mijara xwe.

Temam, ji bo nivîseke mikemmel her tişt amade ye.

  Na! Bisekinin. Milyaketên îlhamê nehatin.     Li ku man ev sebbav, divê saet 00.56an de li vir, li ser milên min amade bisekinîbana. Li derdora xwe dinêrim. нет, pêjna tu kesî nayê. Acis dibim, jixwe kengê planeke min bê taloqkirin ji vê jiyanê, ji milyaketên îlhamê û ji nivîsandinê nefred dikim.