Galeriya Tretyakov

   Fikra jiyîna cihekî din her çiqas gelekî xweş xuya bike jî – helbet xweş e – lê divê mirov bizanibe ku hînbûyîna mayîna cihekî xerîb, destpêka jiyaneke nû her tim bi xwe re, li gorî şert û mercên bajarê em çûne, hin probleman jî tîne.

   Li Rûsyayê, îsal qanûneke nû derket û gotin divê hemû kesên ji welatên din hatine divê qeyda xwe çêkin û cihê xwe yî ku lê dimînin diyar bikin heke ew tişt neyên cih wê serlêdana wan a ji bo vîzaya nû neye qebûl kirin, û min jî mala xwe barkir, ez hatim cihekî nû – ev mal mala bavê mamosteyê min e -. Piştî her vegerîna xwe ya ji Tirkiyê an jî ji Kurdistanê ez bi mamosteyê xwe ra diçim û qeyda xwe çêdikim û paşê ew jî careke diçe qereqolê û li wir jî serlêdaneke dike û paşê qereqol numreyeeke qeydê dide wî. Ev numre tê wê wateyê ku ez ji bo Rûsyayê û gele Rûs ne keseke xetere me.

   Piştî hatina min a vê carê, em dîsa çûn qeydê, me qeyda min çêkir û dor hat çûyîna mamosteyê min a qereqolê. Di vê navberê min nizanî bû ku ew hê neçûye û ew numre nestendiye. Ez çûm cihê serlêdana vîzaya nû, jinikê li kaxeza qeyda min nêrî û got, ‘’bide! Ez fotokopiyeke bikşînim û paşê herim cihê kontrola qeydê û meyzênin ka hatiye qontrol kirin an na – yanî behsa qereqolê dikir – û piştî du rojan were.’’ Min jî go, serçava. Du roj derbas bûn, û ez çûm, got; ‘’Xwediyê malê hê neçûye qereqolê, dive biçe wira.’’ Min ji dile xwe got, hey keranizamçikiriyoxwediyêmalê tu çima neçûyî!! Welhasil, min jê ra peyamek şiyand û got, ‘’ez piştî mehekî diçim Kurdistanê, heta wî çaxî divê ez ji bo serdema bê vîzeya nû bistînim, filan behvan.’’ Got temam, ez ê sibê çim. Bû sibeh, ez di derse de bûm, j imin re ser hev peyam hatin ji wî, got nizam çi lazim e, divê tu wêneyan wan bikşînî û j imin ra bişînî, û tu kengî ketî Rûsyayê filan behvan, gelek pirs pirsin… Piştî saeteke din jî peyamek hat, got numreya te ev e, û;

HOW PEOPLE SCARE IN KURDİSH! FUCK THEM!

Piştî vê peyamê min emojiyeke ku dikene şand û spas kir.

    Jiyîna li welatekî xerîb helbet her tim ne problem e J Ji ber hînbûna Rûsî gelek hevalên min ji welatên din in, yên herî nêzîkî min ên di koma me de,  Çena Japonî, Klîmtonê Fransî û Alexandreê Polonî ye. Îro em bi hev re çûn restoraneke nêzî Zanîngehê û me bi hev re firavîn xwar. 

                                                        şorbeya birinc, salata, mirîşk û pure

Min, Çen û Klîmton menuya rojê sitend, ji berk u salata, şorbe û xwarineke bi avî û ziwa û vexwarin bi hev re tene 199 Ruble bû. Lê Alexandreê artist çû tişteke din sitend. Welhasil, dema ku me xwarin dixwar tiştek berçavê min ket: me dest bi xwarina firavînê kir, ez, Gulsumaka Kurd, helbet min ji şorbeyê destpêkiribû, Klîmtonê Fransiz ji salateyê û Çena Japonî jî di eynî kelîkê de ji hemuyan dixwar. Min şorbe xelas kir û ketim ser salata xwe xwarina sereke, Klîmton salata xwe xelas kir û kete ser xwarina sereke, û Çena Japonî hê jî hemû bi hev ra dixwarin. Min salata û xwarina sereke bi hev re dixwar lê Klîmton salata xelas kiribû û ketibû ser xwarina sereke lê şorbê hê li wir disekinî. Çena Japonî jî her sê bi hev re dibirin. Xwarina min li ber xelasbûnê bû û Klîmton jî xwarina sereke xelas kir û di dawiyê de dest bi şorbeyê kir. Erê we xelet nebihîst, wî wek dawî şorbe vexwaribû. Û Çen Xanim jî hemû xwarin bi hev re xwaribûn.

Dibe ku qet bala we nekişandibe lê, dem amin çavderiya van tiştan kiribû hebkî ecêb hatibû, ne ecêb lê cûda bû J

                                                                                                                             18.03.2019 - Moskova