Lokman û Ekîn li benda Xalê Ûsifê Gogê man, ez û Lilith jî bi Xaltîka Şîrîn re ketin hundir.  Min sola xwe ji piyê xwe kir lê Xaltîka Şîrîn got na na were. Û min sola xwe dîsa xist piyê xwe. Bûka wê hat. Ji min re got navê min Kewê ye. Û ji Lilith re jî got navê min Katharîna ye. Ez ecebmayî mam. Min got Katharîna? 

Wê jî got, navê min Kewê ye lê filleh dibêjin Katharîna.  

Em ketin maleke mezin, odeyeke mezin ku binê wê ji mermer hatibû çêkirin. Merşikeke piçûk û sê-çar rûniştek û lîstokên mezin ku li her dera mezelê hebûn. Bûk hat, Xaltîka Şîrînê ji me pirsî, hûn qehwe dixwazin? Me jî got erê. Di vê navberê de Xalê Ûsifê Gogê hatibû û hevalên me yên mêr ketibûn civatê. Bûkê ji wan re jî qehwe bir. Di sênikeke mezin de çar qehwe, sênîkek qurabiye û sênîkek şekir. Bûkê şekirek girt, vekir û danî ba qehweyê paşê jî da Xaltîka Şîrîn. Ji min re jî şekirek vekir, danî ber qehweyê û da min. Paşê jî yek da Lilith. Dema ku me qehwe xwe vedixwar zilamek hat û em dibêjin nanê miriyan ew  hat. Lê wî zilamî nan, xwarin û fêkî anîbû. Xaltîka Şîrînê paşê ji min pirsî, nivînên diya te hene? Min jî got çawa nîn in. Got were were ez ê yên xwe şanî te bidim. Em ketin odeyekî nivînên wisa xweşik wisa bi reng min nedîtibûn. 

  Binêrin. Ma hûn jî nabînin. Di vê navberê de ez bi Lokman re axivîm. Wî ji min re got Xalê Ûsifê Gogê ev nivîn şanî me da û çû paçî kir. Gotiye ev nivîn ji bo mevanên me ne. Ez jî ji malbata xwe dizanim ku xwarinên herî xweş û nivînên herî pak û nû ji bo mêvanan in. Di vê navberê de divê ez vê tiştê bibêjim. Ger tu li gundê Shamîramê ji kesekî bipirse tu çawa yî? Ew dibêje ez pak im. Bala min kişand. Tişteke  girîng e ku meriv dikare bibêje ez pak im. Jixwe Serhedî jî eisa nabêjin!

    Piştî nîşandina nivînan Xaltîka Şîrîn destê min û Lilith girt û got, divê hûn xwarinê bixwin. Di vê navberê min hin tişt jê dipirsîn. Wek zarokatiya wê, diya wê, gundê wê û tiştên din lê digot ez tiştekî nizanim. Min jî got na na, bawerim tu çîrokên herî xweş dizanî. Em çûn mitfeqê û em rûniştin. Xwarinên pir xweş li benda me bûn.  

  Ger tu dewlenend bî gora te jî wisa mezin û bi wêne dibe. Kevneşopeke xerîb e. Min li Albanîa di goristanên Alevî-Bektaşiyan de jî tiştên wisa dîtibûn. Dixwazim tişteke din jî bibêjim. Ji xwe di kolanan de jin tunebûn li gora Kewê gotibû ger jinek bixwazî here mala cîranên xwe bi erebê diçe. Û zû zû jî ji mala xwe dernakeve. Di kolanan de me bi hin mêran re xeber da û geleka got, Serok kengî ezad dibe. Min jî got ez nizanim. Got ger azad bibe ez ê hemû mêşinên xwe bigurêm. Û digotin ma Kurdistan çawa ye? Her tim li nûçeyan dinêrin û gotin li vir panzdeh qanalên kurmancî dikşînin û em jî her tim wan temaşe dikin. 

    Di rê de me Xalê Eliyê Gogê dît. Min ji destên wî paçî kir. Bi rastî li ber dewarên xwe bû. Min wêneyekî wî kişand bi mekîna ya xwe ku tu dikare wê kelîkê wêne bide wî kesî. Kêfa li cih bû ji min re got anha karê min heye. Here mala me û xwarinê bixwe. Mal şanî min da. Ez neçûm mala wî û ketin ser rêyan. Li meydanê sê çar mêrik hebûn. Me çû silav da wan kesan. Yek ji wan jî Riza bû. Birayê Elî, Ûsif û Ehmedê Gogê.  Xalê Riza li Rusyayê dijî û va sê meh e ku hatiye gund. Piçkî qala birayê xwe Ehmedê Gogê kir. Got birayê min Ehmed ji bo Radyoya Yerevanê diçû gunda û dengbêjên baş dihilbijart û bi wan re ji bo radyoyê diaxivî. Tabî êdî derfeta min tunebû ku ez vegerim ji Xalê Ehmedê Gogê derbarê Radyoya Yerevanê de tiştan bipirsim, ev jî di dilê min de bû kulek şîrîn û ma.   

                                             HIN WÊNE JI SHAMÎRAM

                                                                                     Gulsuma Demir