GULSUMAKÊ

     Her ku tê bîra min dikenim û dikenim. Hin caran wisa dibe ku, ji bo ku li cihên pir qelebalix -pirtûkxane, metro, otobês  filan fîstan- neyê bîra min serê xwe bi hin tiştên din mijul dikim û ji nav meseleyê derdikevim. Mesela mirovan temaşe dikim di metroyê de. Kî çi dike, çi dixwîne, çi temaşe dike? Yên ciwan piranî muzîkê guhdarî dikin, keç û xort ferq nake. Kesên gihaştî jî pirtûk dixwînin an jî bi telefona xwe re mijul dibin. Lê min ev dît ku li vira gelek kes e-book readeran bikartîne. Û kesên pîr çi dikin? Piraniya wan -jin û mêr ferq nake- di çentê xwe de, bêrîka xwe de ji wan pirtûkên sudokuyê digerînin û dema ku yekî/ê ciwan ji bo rûniştinê  cîh da wan zû zû wê pirtûkê derdixînin û dest bi lîstine dikin. Hin caran jî min temaşe dikin ji ber ku em kurd reşik in xweşik in :) 

  Erê, çavdêriya tiştên wisa dikim û wê meseleya ku min dikenîne ji bo kêliyekê ji bîr dikim. Lê dema ku tena bi serê xwe di nav wan kolanan de digerim têrî xwe tînim bîra xwe û pê dikenim. Mesele çi bû? Ca ji we re bibêjim.
  Otobês hat, ber bi otobêsê ve meşiyam. Hatim ber derî, pêl pişkokê kir û dêrî vêbû (li vir ji bo peyabûn û siwarbûnê li ser deriyan pişkok hene, şofêr xwe aciz nake, yanî tu kes nabêje 'kaptan orta kapı'). Qertê xwe da xwendin û ji bo rûniştinê cihekê nêrî. Her der tije ye, li ser piya mam. li derdorê dimeyzênim, dibêjim ka bila yek peya bibe herim cihê wî/ê rûnim.
Ahaa! min jinikek dît, bawerim ê peya bibe. Hêdî hêdî diçim wî alî ve. Jinik rabû, kurkê xwe, kumikê xwe sererast kir û peya bû. Ez cihê wê rûniştim. Ecebiyek heye!! Qoltik zêde zêde germ e. Halla halla dibêjim, ma vê jinikê çi kir wisa? Ji ku vê tê, wa çend saetê di rê de ye? Welhasil hebkî fikirîm, paşê min got, dev jê berde lê, cihê qûna xwe xweş bike û kêfa xwe binêr. Min wisa jî kir. Di vê seqema Moskovayê de ev qoltixê mîna sobê bûye nesîbe kî/ê. Dîsa rojeke xweş li benda te ye! Xwe wisa uyanix, wisa çavvekirî hîs dikim. Li xelqê dinêrim û dibêjim, feqîra binêr vêga qûna wan qeşa girtiye. Di nav vê gengeşiyê fikiran de ferq dikim ku hatimê rawestgeha peyabûnê. Radibim, li qoltixê xwe dinêrim, xemgîn im, naxwazim dev jê ber dim. Lê mixabin, divê herim. Bi xatirê te....
  Peya bûm, çûm zanîngehê, ketim dersa xwe, xwarineke bêtehm xwar, çûm pirtûkxane, piçekî xebitîm, nêzî saetekî li wir raketim, rabûm, dîsa dest bi xebatê kir, berf bariya, bû dereng û ez ji zanîngehê derketim. Çûm metroyê,  siwar bûm, muzîk guhdarî kir, li derdorê nêrî, derdorê li min nêrî, gihîştim Pervomayskaya, peya bûm anha jî li rawestgeha otobêsê me. Numre 11 hat. Siwar bûm, ne qelebalix e. Qoltixekî vala dibînim û dirûnim. Halla halla!! Ev qoltix çima germ e? Qoltixê sibehê tê bîra min, jinik tê bîra min... Paşê destê xwe diavêjim binê qoltix û tişta ku van qoltixan germ dike digerim. Ahaaa!! Min dît, borî. Boriyeke mîna tenûreke germik. Tabîî ya dibêjim, marîfet ne di jinikê de bû, marîfet di borî ye de bû.
  Û ew Gulêya sibehê ewa uyanix, diçilmise diçilmise, dibêje, welle ev gawir qedrê qûna xwe zanin.  

   

 

    Her tiştî wê şevê destpê kir, şeva ku bi dengekî qels te ji min re got;
-Ez heyran, tu li wan deran çi dikî, zimannasî jî çi ye? Were em vegerin axa xwe, Kurdistana xwe, ez ê sê golikan bistînim û heta mirinê em ê di mala xwe de bijîn, bi hev re bin!
Paşê min li te nêrî, min ferq kir ku bêriya te kiriye...
Heta niha nizam çend kesan ji min pirsî, gotin;
-Jiyana te çawa ye? Tu bêriya van deran nakî? 
Min jî bi avayeke ji xwe bawer, digot;
-Na, bêrîkirina çi? Moscow pir xweş e...
Lê anha fêm dikim, min derew kiriye. Mîn bêriya te kiriye. 
Paşê, Xelefcan dibêjim, 
-Ma sê golik ne hindik in?
Tu dikenî û dibêjî;
-Ca tu were ez ê ji te re deh heb golikan bistînim. 
Dikenim, kêfa min tê. 
Û paşê ji te re dibêm;
-Ka wê stranê dîsa veke, min pir jê hij kir.
Çawa bûn gotinên wê, digot;
Min got ez Ararat im, te jî got ez Sîpan im.   

      Jinikê destê xwe rakir û peyva xwe ya yekem got ''так'', baş e. Got this way ''так'',  bi destê xwe aliyê rastê şanî min da û dîsa got ''так''. Paşê, xwest nîşanî min bide, divê ez ji ku, çawa herim filan fîstan... Devê xwe vekir û şitexilî ''так'', ''так'' and ''так''. 
   

    Li Moskovayê roja min a sêyem. Li teqsiyekî siwar bûm û ber bi mala Maksim ve diçim. Ajotkar lawikekî ciwan e, ji stranên ku guhdarî dike diyar e, Azerî ye. Min got li Moskovayê ez ê ji Tirkî xelas bim. Na. Nebû. Di trafiqa Moskovayê de, min bi xêra vî lawikî têrî xwe stranên Tirkî guhdarî kirin. Û bi dengekî bilind. Welhasil dev ji lawik diberdim û dixwazim piçkî ji we re qala Moskovayê bikim.
Avahiyên bilind hene le qet mirov acis nakin, bilakîs xweşik in. Û kolanên gelekî fireh. Û darên ku ji bo zivistanê xwe amade kirine û rût li benda berfê ne.
   
                                     Min li Moskovayê berfa xwe ya yekem jî dît!
      Li Moskovayê hema bêje navê hemû rawestgehan bi paşgira -skaya xelas dibe, mînak: Pervomayskaya , Dmitrovskaya, Mayakovskaya, Kievskaya filan bêvan. Zayenda rawestgehê mê e ji ber wê jî ev nav paşgira -skaya digire. Her wiha zayenda parqê jî nêr e û navê parqê jî bi paşgira -skî digire, mînak Parqa Izmaylovskî. 

    Axir saet 2an de gihîştim Balafirgeha Zhukovsky - balafirgeha herî piçûk a Moskovayê û navê xwe ji ji navçeya ku jê re dibêjin Zhukovsky stendiye. Dimeşim li pişta min çenteyê min î tijî pirtûk û di destê min de turikê tijî hêjîr, mewîj û benî. Ji balafirê peya bûm û ber bi otobêsa ku ê me bibe cihê kontrola pasaportan ve diçim. Otobês heta qiriqê tije dibe, dikevin ser rê. Cîhê ku em ê biçin pir dûr nîn e. Otobês disekine û hin kes baz didin, meraq dikim gelo ji bo çi baz didin?  Paşê dibînim ku van kesa ji bo dorê ecele kiriye. Ên ku xerîb in, mîna min, diçin dawiya dorê li benda dora xwe disekinin. Welhasil û kelam dora min hat. Pasaporta xwe dirêjî memûrê xanim dikim. Pirseke dipirse, îhtîmalake mezin dibêje Ma tu Rûskî dizanî? Ez jî dibêjim No, I can not speak Russian. Û memûrek tê, zilamekî dirêj û zerik. Gelek pirsan dipirse; tu ji bo çi hatî?, Bilêta te ya vegerê heye? Tu yê kengî vegerî?, Tu kî nas dike? Numreya wan kesan çi ye? Belgeyek te filan heye? hebkî ditirsim ya bi rastî. Paşê belgeya ku Zanîngehê ji min re şandibû şanî wî didim, têr nabe. Numreya mamosteyê min dixwaze didim. Lê digere.Û hin pirsan ji wî jî dipirse. Pasaporta min di destê wî de dikeve odeyeke. Ji min re dibêje bisekine. Disekinim nêzî pênc deqqe. Paşê zilamekî din ji odeye derdikeve, pasaporta min di destê wî de. Li pasaporte dimeyzêne û li min dimeyzêne. Dibêje were, wî dişopînim. Min dibe serê dorê, diçim ba memûrê xanimeke din. Pasaporta min dide min, ez jî dibêjim spasiba û diçim valêzê xwe digirim. Li ber deriyê derketine Alexey, di destê wî de kaxizek, Gulsuma hatiye nivîsandin, li benda min e. Wî nas dikim, destê xwe dihejînim. Min hembêz dike û dibêje Rojbaş, bi Kurmancî.
 Ber bi erebeya wî ve diçin. Li caketê wî dinêrim, tevî bûye mû, dipirsim, kitika te heye? dibê na kûçikê min heye. Li erebeyê siwar bûn. Erebe jî tijî mû ye. Li mala ku ez ê lê bijîm jî du kitik û kûçikek heye, divê ez hînî mûyan bibim. 
  Dikevin nav kolanên Moskovayê, û dikevin nav trafîka Moskovayê ku a bi qasî Stembolê navdar. Rê wisa dirêj dibe, hema bêje di rê de bi xêra Alexey hînî tîpên Ruskî dibim û wateya hin peyvan jî dielimim. Mesela, êdî dizanim peyva мороженое tê wateya berfeşîrê û wek morozhenoye tê xwendin. 

   Em gelekî meşiyan û westiyan, ya bi rastî hewa hebkî germ jî bû. Te got ez hinekî birçî me, te anî bîra min ku min jî sibê ve tiştek nexwariye. Meşa me didome, me pirê derbas kir. Kaşê Şişhaneyê jî têrî xwe dirêj e, xelas nabe bêbav.
   Em gihîştin cihê ku Falafelê çêdikin. Cara te ya yekem e ku tu ê vê tiştî bixwî û heta Falafel Burgera me tê tu ji me re cixareyekê dipêçî. Ji cixareya ku tu dipêçî pir hij dikim. Xweş bû! Falafel Burger hat, û patat jî. Pardon hûn dibên ''kartol''. -Ürünlerimiz yüzdeyüz vegandır!-
   Me zikê xwe tije kir, tu cixareyeke din jî dipeçî û em dikevin ser rêya xwe. Em cihekî digerin ji bo bîra vexwarinê. Me dît ''Janya''. Bila kurd qizinc bikin ne wisa? Bîrayên me hatin, stranên pir xweş jî tên gotin. Bextê me vekiriye: Bîra + Stranên xweş. Bîraya min xelas nabe û tu ya duyem dixwazî. Noşnoşa me ya yekem ji bo Kurdî a duyem jî ji bo xeyalên me ye. Di vê navberê de nizanim çend çîrok, bîranîn hatin gotin û çend cixare hatin pêçan. Gêj dibim, giraniyek dikeve ser laşê min. Bîraya min xelas dibe. Çepppik çeppik!!! Radibin, piçkî din jî dimeşin. Te got cixareyeke din jî bipêçim? Bir kêfa min hat. Jixwe min nedixwest ev şev zû xelas bibe. Diçin parqekê rûdinin. Hewa pir xweş e, te cixareya me pêça. Me dîsa dest bi kişandinê kir. Çi hevalekî baş!!! Cixara yekem xelas, yeke din jî ji aliyê te ve tê pêçan. Êdî bes e, ne wisa? Divê ez jî hînî pêçanê bibim. Lawik westiya :)
  Dem derbas dibe û em naxwazin rabin lê belê rê hene, rêyên dirêj hene.

 

    Hiç olmadığım kadar hastayım şu sıralar, ve bir o kadar da zayıf ve güçsüz. Beni tanıyan herkes çantamı ağzına kadar kitaplarla doldurduğumu bilir tabii bu vücudumun dengesini alt üst eden o taş ile tanışmadan önceydi. Bundan tam on üç gün evvel çarşambayı perşembeye bağlayan gecenin dördünde ahaa tam şuramda, karnımın sağ tarafında bir ağrı ile uyandım. Pardon, ağrı ile uyanmadım ağrı beni uyandırdı demek daha doğru. Sabaha kadar ağrım ile birlikte zaman geçirdik, hava aydınlanana kadar beraberdik -hayatımın en uzun gecelerinden- sonra bırakıp gitti. Bırakıp gitti ama bıraktığı bir ayrılık acısı vardı. Bu ayrılık acısı büyüdü, büyüdü ve en sonunda taşa döndü, onu ses dalgaları ile kırdırmak zorunda kaldım. Evet, yanlış duymadınız, ses dalgaları ile. Takurr, tukurr, içimde iş makineleri geziyor sandım yarım saat boyunca. Peki, operasyondan önce yapılan iğneye ne demeli? Nasıl da başımı döndürdü, kalkamadım ya yerimden, giyemedim sandaletlerimi, ve kapıya, duvara tutunamadan adım atamadım.
   Sağ böbreğim ile aramız limoni, bu arada her gün en az bir çeyrek limon yemeliyim, bana dargın. Ama kararlıyım ben bir daha ağrı ile uyanmak istemiyorum. Böbreğim de en fazla bir hafta çalışmaz sonra döner rutinine...

   Ya rastî, roja min pir xweş dest pê kiribû. Dereng rabûm, encex derketim ji nav xewnên xwe yên ecêb û min avek li serê xwe kir. Paşê jî taşteyeke xweş xwar û ji bo êvarê jî sandvichek ji xwe re amade kir. Sandvichên min navdar in, yên ku nizanin kêm in.
  Nîvroyeke teqlo meqlo derbas kir.
  Ber êvareke tenê derbas kir, min xwe ji wira avêt wira.
  Êvareke bi jehr ketî derbas dikim. Di otobêsê de bûm, li ser qoltikên dawiyê rûniştîbûm. Pir germ bû, min xwehdana li ser laşê xwe hemu hîs dikir. Laşê min çawa germ bûbû. Min îdarê nekir û çûm ser qoltikên nêzî şibake rûniştim. Anha baştir im. Lê rê xelas nebû, hindik mabû bikevim erdê.
  Min qet bawer nedikir ku mirov ji xemgîniyê nexweş dikeve. Heta niha nayê bîra min ku ez nexweş ketime. Ev jî ji ku derket,  jixwe têrî xwe xemgîn bûm :/
Welhasil û kelam gul jî bi jehrê dikevin û namirin.

                                                     Jim Jarmusch/Mystery Train


   Wek min ji te re jî got, min helbest guhdarî dikir û ew gotina te jî hat ser. Xemgîn bûm... Va demekê dirêj e min helbest guhdarî nedikir. Nizanim ji ku derket. Lê baş bû, ser seran hat ev hiş, ser çavan.
Te zêde ji beybûnan hez dikir, min jî. Min beybûn çandin, ê mezin bibin û ez ê ji te re bînim. Te ji temaşekirina kulîlkan hez dikir, min jî ji mezinkirina wan. Û me biryarek dabû min ê mezin bikira û te yê jî temaşa bikira. Min li ser ajandaya xwe jî nivîsand; zivistanê em hev bibînin. Belkî wê rojê baran bibare ez ê şemsiyeya xwe jî bi xwe re bînim. Bila me tenê nehêle, barê me ê siviktir be. Em her du jî têrî xwe qels in, nikarin vî barê giran...
  Li cîhekî dûr im, her der çiya... Çi gotineke xweş e, ne wisa? Tu jî ji vê gotinê hez bike fermo.

     Hayatın anlamsızlığı ile ilgili beylik laflar ederken kendimizi Eskişehir'den Bursa'ya gitmekte olan bir uzun yol tırının şoförüyla konuşurken bulmuştuk. Otostop çekmek hiç bu kadar eğlenceli olmamıştı, ağacın altında son öpücük son öpücük diye oynaşırkene kim bilir ne jeepler geçmişti önümüzden bizi Bursa'ya atma ihtimali olan. Neyse eğlenceli tır yolculuğumuza ihanet etmek istemiyor ve ihtimalleri düşünmeyi bir kenara bırakıyorum. Hem ihtimaller bizi bağlamamalı, biz birbirimizi özleyince uzun yollar aşıp buluşanlardanız. Bir de Fransa'ya gideceğim diyorsun ama üç gün ayrı kalamıyorsun be sevgilim. Çok üşüyorum, üşümediğim tek bir an bile kalmadı diye mızmızlanırken aslında tek özlediğinin sevgili kucağı olduğunu unutuyorsun. Hem ikimizin de çok iyi bildiği bir şey var, sen en güzel sarılmayı ve en samimi öpücükleri yanağa kondurmayı bilirsin.
  Ve unutamadığım -unutamayacağım- bir sürü anı birikiyor her geçen gün. Mesela, Espark'ın arkasındaki parkta uzanmışız, tembelliğimizin keyfini çıkarıyoruz. Çantamı açtım ve fotoğraf makinemi çıkardım. Selfie çekmeye çalışıyorum kısacık kollarımla, çektim, güzeliz ve bahar. Bir daha bakıyorum, 3.kişiyi görüyorum fotoğraf karesinde, halbuki biz iki kişiydik. Hem de yanımıza uzanmış, yıllardır tanışıklığımız varmış gibi. Hatırladın mı kim olduğunu? İyicene düşün... Dur söyleyeyim. 3.kişi bizi taaa bilmem nereye kadar takip etmiş olan ve ona bir paket salam alacağımızı düşünen kuçukuçu idi. Şu kocaman, benim kadar olan köpekten bahsediyorum.
Ama garip olan şu ki bizim çoğu fotoğrafımızda üçüncü kişiler, ya kedi ya köpek ya da diğer hayvancıklar. Hatırlarsın, Adadayız, yarım yamalak çadırı kurmuş, yemek yiyorduk, senin şu ille de ton balığı yiyeceğim dediğin geceden bahsediyorum. sonra kapkara bir kedi geldi ya.
  Daha nice nice anılar işte. Anı biriktimek güzel, ama yenileri geldikçe eskilerinin gitmesi iyi midir? kötü müdür? bilmiyorum. Hem unutmanın bastırmayla, hatırlamanın da bilinçsizlikle ilgisi olduğunu söyleyenlerin muhakkak bir bildikleri vardır. Bu arada cumartesi günleri part time iş olarak kedi  baktığımı söylemiş miydim?

     Erê we dengê min kir, ka binêrim çend kes mîna min beredayî an jî ehmeq nîn e û xewnên xwe di hişê xwe de dihêlin. Yek, du, sê, çar û bîst û pênc.... Welle hûn têrî xwe hene lê ên mîna min çend in? Yeeeeeek!! (whatashame) Ka bêjin divê mirov çi bike ji bo ku xewnên xwe ji bîr meke, ha çiiii? Deng nayê ez heyran, dengê xwe bilind bike. Welleh êdî ez pîr bûme, çima tu kes bawer nakî yaew?
Welhasil û kelam ez wan xewnên xwe yên ecêb û ecêb piştî şiyarbûnê çi bikim bikim nikarim bînim bîra xwe. Gelo ez ê bimirim. Her kes gayet xweş wan tînê bîra xwe lê, ez?
Min çareseriyek ji bo vê hewalê dît. Ez ê xewnên xwe bi xwe re bigerînim, xwarinê bidim wan, serê wan şoşo bikim filan fîstan... Mîna zarokan ez ê wan mezin bikim. Rojeke ê helbet dest bi axaftinê bikin û di dilê wan de çi heye çi tunne ye ê ji min re bibêjin..... Her bijî Gulêêêeê welleh tu jîr î!!! (Her şeyi biliyorum diyenlere selam olsun.)

     Bin yıl öncesinde de dina(o)zor besliyordum ben (dont surprise; be ridiculous is my motto). Üstelik benim dinozorlarım Beethoven dinlemeden uyuyamazlardı ve ben onlara klasik müziğin yanında Hesen Zirek de dinletirdim. International olmak daha bin yıl öncesinde farz idi. Sonra kaybettim ben dinozor(lar)umu ve kendimi yalnız hissetmeyeyim diye de bir yarasa tutuşturuverdiler elime. Kara kuru bişi işte.
Ve minimalism diye bir şey dolanıyor şu günlerde with less, live more sloganı ile. Ama benim minimalism ile ilgili yaptığım tek şey minimalist wallpaperlar bulup farklı kaydetmek. Tuhaf olduğumu söylemiştim ve zaman zaman değil genellikle saçmaladığımı çok sevgili okurlarım benden daha iyi bilir. Ve eğer ben şimdi burada bu yazıyı yazarken ne kadar düşündüğümü yazarsam bu da meta-fiction olur yani üst-kurmaca. Bunlar hep postmodernist unsurlar Gulêêê.... bırak bu ayakları. Meta-fiction imiş. Em kurmanc in kurmanc her çiqas por kin jî bibe, neynik sor jî bibe her kes dizane ku em ji Mêrdînê ne (ev jî gotina Hacî Fatim e). Yanî dibê Gulsuma gulsuma tu kî/ê dixapîne. I dont like to be swindled!!!
  Hem uçak bileti fiyatları ateş pahası ve burdan Kurdistan bilmem kaç onluk saat. Axx ulan axx çima teyareya bavê min nîn e ku ê min biavêşta zikê rojhelatê. Dikim xwe bikujim Janya. Acis im ji vê rewşê ji nediyariyê, ji ehmeqtiya kesan û derewên wan.

 Yesterday i decided to be a pardoner. I believe myself to do this with a heart  full of happiness. It can be seemed so weird, you are right. But dont forget that, a promise is a promise. I have given a promise to all sinner people about being a pardoner. It will make them happy and also me.
Anyway, now fuck it. This is not crucial as much as it seems.

   Evet, üç gün evvel Zweig'dan duydum bunu. Garip bir gündü zaten o gün -unutulmayacaklar listesine eklenen cinsten-. Nerden çıkmıştı bu Zweig. Hem zaten geçenlerde, Milan Kundera, Anne Karenina romanının sonunda ne olacağı hakkında spoiler verince ona da gıcık olmuştum.
  Sen, yüzüme yeni uzamış tırnaklarınla dokununca hemen şakaklarımın orada iki tane sivilce fark ediyorsun ve ''bunlar da kim?'' diye soruyorsun. Ben de Adalar diyorum. Biri Büyük diğeri Burgaz. Hatırlarsın bir gün, lodoslu bir gün, kendimizi senin çadırında tek kişilik tuluma sığmaya çalışırken yakalamıştık. Sonra sığamamıştık ve ben nerdeyse sabaha kadar hiç uyumayıp uykumu aramaya çıkmıştım. Uykumum bir yere gittiği yoktu aslında hemen yanıbaşımdaydı ama hava soğuktu birazcık ve benim hemen uzandığım yerde ufak bir taş sırtıma batıp duruyordu. Gel de uyu! Bana beni niye uyandırmadın ki diye yakınabilirsin ama dur yakınma hemen, kıyamamıştım ki seni uyandırmaya ve zaten bir saat, iki saat diyince sabahı bulmuştum. Ama itiraf etmeliyim ki sen tatlı tatlı uyurken sana sarılmak ve karanlıkta yüz hatlarını doğru yere oturtmaya çalışmak yeterince keyifliydi.
  Sonra metroda bulduk yine kendimizi, Coffee and Cigarettes filmi sonrası, öncesinde elmalı turta, süt, sufle ve dondurma karışımı garip bir tatlı yemiştik, kendi üretimimiz olan. Yediğimiz tatlıdan belliydi karışık şeyler bizi bekliyordu filmin tam tersine. Ne diye filmdeki her harekete bir anlam -anlamlar- yüklemeye çalıştığımı anlamıyorum. Salaklık!! Bazı filmler sadece o an izlenir ve keyif alınır. Sonrasında beylik laflar etmeye gerek yoktur.
  Ama sen çok bahtsızsın be sevgilim, kendi hakkında hiç bir fikri olmayan biri ile yürümeye, konuşmaya ya da yolculuk yapmaya niyetlenmişsin. Zor be canım, zor.

  Kaçıracağımızı bile bile nasıl da koşmuştuk metrobüs yollarını, tramvay yollarını. Ama yetişme ihtimalimiz vardı eğer bir dakika önceki tramvayın kapısını açsaydı makinist. Anlamıyorum ki ne acelesi vardı?
  Dinle bak ne diyecem, ben vitrinleri izlerken arkadan senin kahkahayla karışık şaşkınlığını belirten çığlığını duydum. Ne oluyor? diye bakayım derken kendimi senin bedenine sarılmış halde buldum. Güzeldi. Kulaklarım, boynum, ensem seninle doldu ve taştı hatta belim de buna dahil. Hem sana işaret ettiğim sarı ışıklı merdivenleri de unutma. Ben sana bak ne güzel görünüyorlar hem hava da şimdi ısındı biraz derken sen 'anlam yoktur bağlam vardır' deyip aslında gördüğümüz her şeyin biz böyle baktığımız için daha güzel, daha anlamlı ve daha sıcak olduğunu güzel bir ifade ile açıklamıştın.
  Hem, durup durup 'ahh be kadın, ahh be kadın ne çok seviyorum seni bir bilsen' deyişini de hiç unutmayacağım. Öyle beylik, süslü ve şatafatlı laflar da neyin nesi. Hep modern çağın ve insanın varoluşsal sorunları...... bla bla ile biten cümleyi söylemeyeceğim.
  Dur sadede geleyim sevgilim, uzattım yine... Diyeceğim şudur ki; bütün kokumu alıp gittin ve ben kulağımda Çamur ile yoluma devam ettim. Ve senin Çamur'u sevdiğini düşüne düşüne ne yollar yürüdüm bir bilsen...

 

   Saet dereng e û em bêdeng dimeşin. Destê te ji yên min germtir in -carê, dema berê, dema ku ez ciwan bûm, destên min jî pir germ bûn lê anha cemidî ne. Çima nizanim... tu ji ciya min bipirse çav e çav... û tu dîsa ji ciya min bipirse divê qemçika jinê xuya neke- Pêjna tu kesî jî nayê li derdorê, gelo çima? Erê rêwîtî, meş û hê gellek tiştên din yên beredayî karê me ne, dizanim. Lê dîsa jî be, çima pêjna tu kesî nayê. Ditirsim, dikim biqîrim. Temam temam min dengê te kir, tu dibêjî ''metirse ez li vira me'' dilê min anha rehettir e. Êdî bi bêhn firehtir dimeşim û wek zarokên bextewar xwe geh bi vî alî re dihejînin geh ji wî alî re. Tu bi temaşekirina min bextewartir dibî û dikî wek min bike, lê nabe. Mixabin. (Ez çi jineke beredayî me, gellek caran nizanim nivîsa min bi ku ve diçe. Mîna xwediyê xwe. Xwediyê nivîsê jî carna bi niyeta pirtûkxane ji malê derdike û xwe di keştiya kadiköyê de dibîne. Ecêêêêb. Gêj im, qebûl dikim.)  Tu dikî destê min jî germ bike, her du destên min ên piçûk dixî nav destê xwe û bi hilma xwe wan germ dike. Bi rastî jî germ dibin. Ger tu wan berde ê biqerisin. Meçe. Hilma xwe ji min re bihêle. Fermoo, flâneur. Hilma xwe ji bo flâneuse xanim veşêre.
      Guhdarî bike, tu yê jî min mafdar bibîne û destên min bernadî. Her tişt -including ez û te- bi dijwateya xwe hene. For instant, ger mirin nebe çi maneya jiyînê heye an jî nebûn û hebûn.  Nêz bibe, guhên xwe baş veke, bila gotinên min hewayê nemînin. Hebkî serê xwe bi wan biêşîne. Ez madam flâneuse -gerhoka ciya xwe, ewareya bavê xwe- eslê xwe ji mala mîra me lê flâneusetî ji her tiştî xweştir e. Tu flâneur beg -dînê diya xwe-, kolanên te diyar in û yên min diyar in. Destê xwe navêje kolanên min. Naxwe ez ê van kolanên ku bêhna te ji wan tê teviyan bişewitînim. Lingên xwe dirêjî kolanên heram meke!!

 
     Yavaşlık okuyan yavaşlar mı? Ben okudum, yavaşlamadım ama hızlanmadım da. Gözlerimin kapanmak için bana yalvarışlarını duyuyorum, gururum okşanıyor. Yoruldum ve yalnız kalmamak adına gözlerimi de yanımda sürüklüyorum. Herkes korkar yalnız kalmaktan ama bazıları daha çok korkar.
    Kadıköy'deyiz. Hava güzel ve biz geceden kalmaların biralarını içtiği bankta yüzümüz aya dönük muhabbet ediyoruz. Ben ayın hareket ettiğini iddia ediyorum ama sen gidenin ay değil bulutlar olduğunu söylüyorsun. Ama ben, ben işte, yok hâlâ ay gidiyor diye diretiyorum ve sen Ay Gidiyor diye bir şarkı mırıldanıyorsun.
  Kundera '' Canlı varlığın eline geçen her olanak, en az olası olanı bile, varlığı tepeden tırnağa değiştirir.'' diyor. Bir sürü şey daha diyor Kundera ama ben hatırlayamıyorum ve anımsamak için yavaşlıyorum ama sadece yavaşladığımla kalıyorum. Elinde sadece yavaşlığı olan biri ne yapabilir ki? Hiç. Hem benim yavaşlamaktan ödüm kopar. Ölüm ve yaşlılık korkusu ile eşdeğer korkaklıkta. Eşdeğer olabilir mi korkaklıklarımız? Bence hayır ve ben kendimi kandırıyorum. Hiçbir şey hiçbir şey ile eşdeğer olamaz, olmamalı da.

      Gotineke Mêrdîniyan heye ku dibêjin 'kurmê harbûniyê ketiyê nav filankes de' û ger tu ji ciya min bipirse ev gotin sedî sed ji bo qîza wê ya hêrî piçûk -Gulsumake- hatiyê gotin. Bi rastî bawer nakim ku di nava min de kurm hebin lê dizanim ku hedanî bi min nakeve û ger kurmê rê ketibê nava min, tu kes nikare li pêşiya min bisekne. Including daddy!
Va du roj in ku ez googlemapsê vedikim û geh li Kurdistana Başûr digerim geh jî Rojhelatê digerim. Her diçe lîsteya bajarê ku ez dixwazim bivînim zêdetir dibe. No one can stop me :)
Ev gera li benda min ê bibe sebeba ku êdî ez ê di bin êtîkêta #rê de ji we re qala gerên xwe bikim û ji axa pîroz hin çîrokên xweş pêşberî we bikim. anha dembaş.

                                                Landscape with the Fall of Icarus - Pieter Brueghel

                                             
     Oturmuş saçmalıyorum yine (saçmalamayabileceğimi yeni öğrendiğim boşluklardan geliyorum). Bir boşluk ne verebilir ki sana, bana, onlara ve uzaktakilere demeyin!! Bütün boşluklar ve boşluk olmayanlar eli boş göndermez seni. Vardır elbet bir paylaşacakları, bir bildikleri. Hem boşluklar süblümleşiverenlerden bir sürü şey taşır hatta daha da ileriye gidip boşluklar eşittir süblümleşmelerdir deme çılgınlığına kadar geliyorum. Nedir bu süblümleşip süblümleşememe olayı? Çok süblümleştim ve dolandım boşluklarda. Ama nasıl anlatılabilir bir süblümleşme hiç süblümleşmemişe. Bak ne diyecem, bazı anlarda mutluluktan ölmek isteriz bilirsin. Mutluluktan eridiğini, öldüğünü, yok olduğunu düşün. Çok basit göründü, fark ettim. Biraz daha kurcalamak gerekir bu hissi. Lâkîn nasıl, nasıl, nasıl?

    Gidiyorum, geç oldu diyorum ama cevap yok. Kulaklarına üflüyorum -bir garip olursun sen kulaklarına üflenince- sen hafiften kıpırdanıp olduğun yerden devam ediyorsun şekerlemene. Sonra yattığın yerde seni izlemeye başlıyorum.Yüzüne belli belirsiz gölgeler yansıyor. Umrunda değil dünya. Az evvel, bana,limon ağacı gibi kokuyoruz ikimiz de demiştin. Unutmadım. Kim kimi limon ağacına benzetiyor şu soğuk kış günlerinde ama sen, sen işte, bir garipsin. Hem sen kitap okurken ışığı arkana almayı seversin, yoksa o gözleri kısıp kısıp kitap okumaya çalışmak yorar seni. Ve biliyor musun, ben seninle ışığı arkama almayı ve gece vakti perdeye vuran gölgelikleri saatlerce sana dokunmadan izlemeyi öğrendim. Sana dokunmamak diyorum ya, evet sana dokunmamak. Ellerimi ensende, saçında ya da karnında gezdirmemekten bahsediyorum. Herkes dokunmanın felsefesini bilir eğer soracak olursan. Peki ya dokunmamanın?
    Parmaklarım yanaklarında gezinecek olsa, hemen bir hareketlilik başlıyor sende ve bir titreme alıp seni bilmem nerelere götürüyor. Evet, nerelere gittiğini bilmiyorum sevgilim. Unuttun mu, saatlerce yürüyüp yürüyüp, bilerek ya da bilmeyerek yanlış yollara sapmıştık. Ve ben gökyüzünde ayı görünce, zamanın hayli geç olduğunun farkına varmıştım. Saatlerimizi bir iki saat geri alıp yürümeye devam mı etsek diye düşünmüştüm. Çok düşünmüştüm, çok düşündüm, çok düşünüyorum ve çok düşüneceğim.

Dikim binivîsim lê ka bisekin.